RSS  

خیلی خسته ام . دارم از درون می پکم . اشتباه نکنید از زندگیم کاملا راضی هستم از کارم هست که دام می پکم . هیچ انگیزه ای برای ادامه کار تو این خراب شده یعنی شرکت معظم ایران خودرو ندارم .

روزها که می خوام بیام رغبتی ندارم . خسته ام از این خراب شده خسته ام .

هر روز حاشیه . هر روز تبعیض. هر روز بی قانونی . هر روز بی توجهی . هر روز استعمار . هر روز فساد .

خسته شدم .

تو رو خدا یکی یه کاری برای من بکنه .

جالب اینجاست که هیچ کس حال من رو نمی فهمه . فقط خودم می دونم که چم هست .هیچ کس هم نمی تونه بهم کمک کنه .

چون نمی دونه که من اینجا چی دارم می کشم.

از همه مهمتر حقوق کمش هست . حالا حقوقش بخور تو سرشون . حاشیه کارش آدم رو به مرز انفجار میرسونه .

همین درد و دلی با دفترچه ام.

حاشیه های اون بیشتر از کارش هست و این آدم رو خسته می کنه

بگذریم از زندگی مشترکمون خیلی راضی هستیم و خیلی بهم علاقه مند و امیدوارم که تا آخر زندگیمون همین جوری باشه که قطعا هست.

خیلی دوران خوبی رو میگذرونم .

خانومی گلم برام غذاهای خشومزه درست می کنه که هر کدومش خوشمزه تر از اون یکی.

علیرغم اینکه همه می گن ما زود ازدواج کردیم ولی من فکر میکنم که ما خیلی به موقع این کار رو کردیم و مطمئنم که زندگی خوبی رو خواهیم ساخت ان شاءالله .

فعلا همین.

اصلا نفهمیدم چطوری گذشت!هنوز باوم نمیشه که جدی جدی من بودم که عروس بودم!من هستم که باید یه زندگی جدید  رو شروع کنم!

به هر حال هر جوری بود گذشت و فقط خاطره اش است که برامون میمونه.حالا بعد تقریبا دو هفته که چندین بار عکسامو دیدم کم کم دارم باور میکنم که عروسی من بوده!

از خدای مهربونم میخوام که کمکم کنه بتونم زندگی خوبی رو شروع کنم و ادامه اش بدم.و در کنار احسان عزیزم بتونم زندگی ارومی داشته باشم.

سارا  

قبل از هر چیز جا دارد سال نو رو تبریک بگم ببخشید انقدر دیر دارم میگم .آخه می دونید امسال عید عروسیم هست و همین فردا ۴ فروردین عروسی من و خانومی گلم هست .

باورم نمیشه خیلی زود یک سال گذشت و هر چقدر از این روزها گذشت من به عشقم نزدیکتر و در انتخابم مطمئن تر .شک ندارم که انتخاب درستی کردم و گوهری رو بدست آوردم که شاید تو خوابم فکرش رو هم نمی کردم .

بگذریم تا چند ساعت دیگه باید آمده شیم برای عروسی و من حس غریبی دارم . نمی  دونم حتما همه اونهایی که متاهل شدن اون هم تو سن من متوجه میشن که من چه حسی دارم .

راه دشوار ولی شیرینی رو در پیش داریم .نمی دونم از پسش بر می آیم یا نه . آخه مسئولیت قبول کردن خیلی سخته مخصوصا که مسئولیت یک زندگی باهات باشه .

خلاصه خواستم بگم که من هم از فردا بصورت جدی متاهل میشوم و بطور جدی وارد یک زندگی میشم که پر است از فراز و نشیب .

خیلی دل شوره و استرس دارم دعا کنید که هم برنامه عروسی و هم در مسیر درستی از زندگی قدم برداریم و موفق بشیم.

امروز به یکی از بهترین دوستام که مثل خواهرم دوسش دارم اس ام اس زدم حال و احوال کردیم و بهش گفتم که نگرانم.خیلی قشنگ جوابمو اینطوری داد:"زندگی مثل سوار شدن توی یک قایقه.اگر در یک روز آفتابی سوارش شدی باید بدونی یک روز هم ممکنه طوفان بشه.بجای ترس و نگرانی باید مدیریت کنی.یادت باشه زندگی مشترک خیلی هم رویایی نیست.شیرینی+مشکلات."

خلاصه از همتون میخوام برای من و احسان خیلی دعا کنید.و از اینکه وبلاگمون اینقدر دیر به دیر آپ دیت میشه ببخشیدمون!

سارا

یک بار دیگر غمی بزرگ بر فراز جامعه مطبوعاتی کشور سایه انداخته است . غمی که به این راحتی تمومی ندارد.انگار امسال جامعه مطبوعاتی را غم و مرگ فرا گرفته است .امیدوارم دیگر از این به بعد خیر باشد هر چی پیش می آید .

نمی دونم هنوز باورم نمی شود که او رفته است کسی که پر بود از تواضع و فروتنی

باز هم مرگ باز هم جدا شدن از یک انسان پاک و مهربون ، انسانی که همیشه حلال مشکلات بود و همیشه مشاور خوبی برای همه بود ، همیشه وکیل مدافع خبرنگاران بود و اگر کسی مشکلی براش پیش می اومد تا اون مشکل برایش حل نمی کرد دست بردار نبود.

خوش برخورد و با معرفت بود .

احمد بورقانی نمونه  یک انسان کامل و دوست داشتنی بود .

دیشب که حنیف اس ام اس زد باورم نمی شد تا نیم ساعت منگ و شوکه بودم جرات نیم کردم تماس بگیرم تا مطمئن شوم. فکر می کردم که خواب هست همش .

ولی وقتی دیشب وارد منزل قدیمی ولی با صفای اون شدم و از دم درب چهره به چهره آدم های آشنا دیدم که برای تسلای دل سهام عزیز و خانواده به آنجا آمده بودند و همه گریان و غمگین بودند تازه عمق فاجعه را بر جامعه مطبوعاتی درک کردم و بغض چندین ساعته ام شکست .

آری به قول علی عزیز جامعه مطبوعاتی و روزنامه نگاران همگی یتیم شدند و همه واقفا که چه گوهری رو از دست دادند.

دیشب همه بودند همه از صنف های مختلف ، اهالی مطبوعات ، شورای مرکزی جبهه مشارکت، اهالی فرهنگ .

من این مصیبت را به همه عزیزان مطبوعاتی بویژه سهام عزیز تسلیت گفته و از خداوند منان برای بازماندگان صبر مسئلت دارم . 

پنجشنبه که برای تشییع پیکر پاکت راهی روزنامه شدم توی راه به این فکر می کردم که انگار برای دیدنت دارم میام نه برای بدرقه ات .

آری وارد تحریریه که شدم احساسم بر این بود که تو هم هستی فقط باید کمی می گشتم تا پیدات کنم که در کدامین گوشه تحریریه ایستادی . آخه اون روز تحریریه خیلی شلوغ بود .

هنوز باورم نمی شود که رفتی

وقتی در بهشت زهرا بودم فکر می کردم که تو جمعمان هستی انگار از بغل تک تکمون رد می شدی و با اون متانت خاصت و خنده ای بر لب با ما خوش و بش می کردی

آری هنوز باورم نمی شود  که رفتی

وقتی برای صرف ناهار رهسپار رستوران شدیم فکر می کردم مانند جمع همیشمون که دور هم هستیم تو هم در کنار مایی .

هنوز باورم نمی شود که رفتی

پس از صرف ناهار فکر می کردم که دم درب رستوران ایستاده ای پکی بر سیگار می زنی و منتظر بقیه بچه ها هستی.

وقتی که داشتند پیکر بی جانت را می شستند یک آن به خودم آمدم و حسرت خوردم که تو رفته ای

آری تو رفته بودی و سارای عزیز رو تنها گذاشته بودی 

وقتی که چشمان خیس سارا را دیدم تازه فهمیدم که تو رفتی و همه دوستانت را تنها گذاشتی .

هر وقت به عکست نگاه می کنم بغضم می ترکد. نمی دونم هنوز هم باورش برایم سخت است .

اخه خیلی زود بود برای رفتن . خیلی زود تازه می خواستم چند وقته دیگه کارت عروسیم را برایت بیاورم و از تو و سارای عزیز قول بگیرم که در جشنم شرکت کنید حتما .

ولی تو رفتی . هر چند باورم بر این است که حتما در جشن عروسی من شرکت خواهی کرد . حتما .

خیلی زود بود خیلی . تازه می خواستم بیام باز هم مثل یک برادر بزرگ تر که داداشش رو نصیحت می کنه از زندگی و دوران مشترک برام بگی ولی تو رفتی .

مهران عزیز ولی با تمام این حرف ها هنوز هم فکر می کنم که داری با همه ما شوخی می کنی مثل همیشه

هنوز فکر می کنم که وقتی فردا روزنامه را ورق می زنم مطلبی از تو با آن قلم زیبایت را خواهم خوند .

مهران رفت ولی یاد و نامش هیچ وقت از ذهن تمامی دوستانش پاک نخواهد شد .

این رو مطمئنم.

 باز هم غمی دیگر ،غمی که انگار سخت تر از  غم های دیگر فراموش شدنی است .

یک بار دیگر غمی بزرگ بر فراز جامعه مطبوعاتی کشور سایه انداخته است . غمی که به این راحتی تمومی ندارد.

نمی دونم هنوز باورم نمی شود که او رفته است کسی که پر بود از تواضع و فروتنی و رفاقت .

کسی که همیشه خنده بر لب داشت در همه شرایط .

کسی که اگر غریبه ای او را می دید چنان گرم سلام می کرد که انگار مدت هاست که او را می شناسد .

مهران هم رفت ، هنوز باورم نمی شود . شاید بخاطر همین است که بغضم به گریه تبدیل نمی شود .

آخرین بار او را در حسینیه ارشاد و شب های احیا با سارای عزیز دیدمش . خیلی سرحال بود وقتی حرف می زدیم . از این می گفت که یک وجهه مشترک با هم داریم و اون اینکه جفتمون دوستانی داریم به نام سارا.

می گفت قدر این روزهای جوانی ات را بدون، قدر دوستت (همسرت رو بدون ).قدر روزهای با هم بودن رو بدون شاید هیچ وقت برنگردد.

راست می گفت : رفت و غمی بزرگ بر دل عزیزش (سارای عزیز) و همه دوستانش گذاشت .نمی  دونم دیگر چه بگویم . از کدامین خوبیش و از کدامین برخورد با متانت و مودبش بگم .

دیگر مگر می شود پا در تحریریه اعتمادملی گذاشت . تحریریه ای که با وجود اون گرما داشت و پر از خنده می شد .

ولی اون رفت و پا بر تمام جوانی اش گذاشت رو رفت .

آخرین یادداشتی که برای تولدش نوشته بود پر بود از آرزوهایی که در سر داشت تا با دوست عزیزش بسازد و به واقعیت نزدیک کند ولی حیف که خیلی زود از بین ما رفت .

سارای عزیز شاید هیچ کس نتواند غمی که تو داری را بفهمد، شاید هیچکس احساس تو را درک نکند.

ولی من و سارا را در غم خود شریک بدان . غمی که به بزرگی تمام عالم است .